ព្រហ្មចរិយសូត្រ (គោលបំណងពិតនៃព្រហ្មចរិយធម៌)

[២៦] ព្រហ្មចរិយសូត្រ (គោលបំណងពិតនៃព្រហ្មចរិយធម៌)

ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតនឹងប្រព្រឹត្តព្រហ្មចរិយធម៌នេះ ដើម្បីកុហកមហាជនក៏ទេ ដើម្បីល្បួងលួងមហាជនក៏ទេ ដើម្បីលាភសក្ការៈ នឹងសេចក្តីសរសើរជាអានិសង្សក៏ទេ ដើម្បីបានអានិសង្សព្រោះការដោះនូវពាក្យជនដទៃដូច្នេះដូច្នោះថា មហាជនចូរស្គាល់តថាគតដូច្នេះក៏ទេ។

ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតប្រព្រឹត្តព្រហ្មចារ្យនេះ ប្រកបដោយ គោលបំណងពិត ៤ យ៉ាង គឺ៖

១. សំវរត្ថំ (ដើម្បីសេចក្តីសង្រួម)៖ តថាគតប្រព្រឹត្តព្រហ្មចារ្យនេះ ដើម្បីសង្រួម នូវឥន្ទ្រិយទាំងឡាយមិនឱ្យកិលេសចូលមកគ្របសង្កត់។

២. បហានត្ថំ (ដើម្បីការលះបង់)៖ តថាគតប្រព្រឹត្តព្រហ្មចារ្យនេះ ដើម្បីលះបង់ នូវអកុសលធម៌ និងទុច្ចរិតទាំងពួង។

៣. វិរាគត្ថំ (ដើម្បីសេចក្តីប្រាសចាកតម្រេក)៖ តថាគតប្រព្រឹត្តព្រហ្មចារ្យនេះ ដើម្បីធ្វើឱ្យប្រាសចាករាគៈ និងសេចក្តីត្រេកត្រអាលក្នុងលោក។

៤. និរោធត្ថំ (ដើម្បីសេចក្តីរលត់ទុក្ខ)៖ តថាគតប្រព្រឹត្តព្រហ្មចារ្យនេះ ដើម្បីរំលត់ទុក្ខ ទាំងស្រុង ពោលគឺធ្វើឱ្យជាក់ច្បាស់នូវព្រះនិព្វាន តែប៉ុណ្ណេះឯង។

‘‘សំវរត្ថំ បហានត្ថំ, ព្រហ្មចរិយំ អនីតិហំ;

អទេសយិ សោ ភគវា, និព្វានោគធគាមិនំ;

ឯស មគ្គោ មហន្តេហិ, អនុយាតោ មហេសិភិ។

ព្រះដ៏មានព្រះភាគនោះ ទ្រង់បានសំដែងនូវព្រហ្មចារ្យ មិនបានជឿអ្នកដទៃ ដើម្បីសង្រួម ដើម្បីលះបង់ ជាដំណើរទៅក្នុងព្រះនិព្វាន ផ្លូវហ្នឹងដែលព្រះពុទ្ធជាចម្បងយាត្រាទៅ។

‘‘យេ ច តំ បដិបជ្ជន្តិ, យថា ពុទ្ធេន ទេសិតំ;

ទុក្ខស្សន្តំ ករិស្សន្តិ, សត្ថុសាសនការិនោ’’តិ។

បើពួកជនណា ដើរតាមផ្លូវដែលព្រះពុទ្ធសំដែងហើយនោះ បើពួកជននោះ ធ្វើតាមពាក្យប្រៀនប្រដៅ របស់ព្រះសាស្តានោះ ទើបនឹងធ្វើទីបំផុតទុក្ខបាន។