ពិចារណា: ភគវា តើដូចម្តេច?

ភគវា គឺជាព្រះនាមមួយរបស់ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ មានន័យថា "ព្រះដ៏មានព្រះភាគ" ឬ "ព្រះអ្នកទ្រទ្រង់នូវភ័ព្វព្រហ្មចារ្យ"។ ក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា ព្រះអង្គទ្រង់ព្រះនាមដូច្នេះ ព្រោះទ្រង់មានលក្ខណៈពិសេស ៦ ប្រការ៖

• ភគវា (អ្នកបំបែកបង់នូវកិលេស): ទ្រង់មានព្រះទ័យកំចាត់បង់នូវកិលេស (លោភៈ ទោសៈ មោហៈ) បានដាច់ស្រឡះ។

• ភគវា (អ្នកមានសំណាង): ទ្រង់ប្រកបដោយមហាបុរិសលក្ខណៈ និងព្រះសព្វញ្ញុតញ្ញាណ។

• ភគវា (អ្នកត្រាស់ដឹង): ទ្រង់ជ្រាបច្បាស់នូវលោកទាំង ៣ (កាមភព រូបភព អរូបភព) ព្រមទាំងទេវលោក មារលោក និងព្រហ្មលោក។

• ភគវា (អ្នកលែងវិលត្រឡប់): ទ្រង់មានដំណើរទៅកាន់ត្រៃភពខ្ជាក់ចោលហើយ គឺព្រះអង្គលែងវិលត្រឡប់មកចាប់កំណើតក្នុងភពថ្មីទៀតឡើយ។

• ភគវា (អ្នកមានធម៌ជាចំណែក): ទ្រង់ត្រាស់ដឹង និងបែងចែកនូវព្រះធម៌ ព្រមទាំងអត្ថ និងព្យញ្ជនៈដ៏បរិបូណ៌ដល់សត្វលោកទាំងពួង។

ន័យស្រដៀងគ្នាដែរ ព្រះអង្គទ្រង់ព្រះនាមថា ភគវា ព្រោះព្រះអង្គបរិបូរណ៍ដោយលក្ខណៈពិសេស ៦ ប្រការ៖

• ឥស្សរិយៈ៖ ភាពជាធំ (មានអំណាចលើព្រះទ័យ និងធម្មជាតិ)

• ធម្មៈ៖ ការត្រាស់ដឹងធម៌ ឬ លោកុត្តរធម៌

• យសៈ៖ ព្រះកេរ្តិ៍ឈ្មោះ និងបរិវារ

• សិរី៖ សិរីសួស្តី និងភាពរុងរឿង

• កាមៈ៖ សេចក្តីសម្រេច (ទ្រង់ប្រាថ្នារួចចាកទុក្ខក៏បានសម្រេចដូចបំណង)

• បយត្នៈ៖ សេចក្តីព្យាយាម

* កិច្ចបដិបត្តិ ៖ ត្រង់បទនេះ យោគាវចរ គប្បីបង្អោនសតិស្មារតី ឱ្យត្រង់ចំពោះ នូវគុណរបស់ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ យ៉ាងដូច្នេះថា

«ភគវា ព្រោះព្រះអង្គ មានដំណើរទៅកាន់ត្រៃភព ខ្ជាក់ចោលហើយ គឺថា ព្រះអង្គ មិនត្រឡប់កើតទៀតឡើយ» ជាដដែលៗ ម្តងហើយម្តងទៀត រហូតដល់ កើតមាន បីតិបាមោជ្ជៈ ត្រជាក់ត្រជុំ សព្វសារពាង្គកាយ សុខកាយសុខចិត្ត ស្ងប់រម្ងាប់ នូវកិលេសគ្រឿងសៅហ្មង បានពាល់ត្រូវ នូវឧបចារសមាធិ ជាអារម្មណ៍។