ប្រភពស្មេរដោយ: Vio Letta
ទៅតាមដំណើររឿងក្នុងថ្ងៃទី ៤ ដែលមានចែងក្នុងគម្ពីរព្រះពុទ្ធសាសនា (ដូចជាគម្ពីរលលិតវិស្តរ និងអដ្ឋកថាខុទ្ទកនិកាយ) អំពីព្រឹត្តិការណ៍នាថ្ងៃទី ៤ នោះ៖
១. #បុព្វហេតុនៃការយាងចេញ #និងសភាពក្នុងរាជវាំង
បន្ទាប់ពីបានទតឃើញទេវទូត ៣ អង្គដំបូង (មនុស្សចាស់ ថ្ងៃទី១, មនុស្សឈឺ ថ្ងៃទី២, និងមនុស្សស្លាប់ ថ្ងៃទី៣) #ព្រះពោធិសត្វសិទ្ធត្ថ ទ្រង់ស្តេចគង់នៅក្នុងព្រះរាជវាំងដោយព្រះទ័យក្រៀមក្រំជាខ្លាំង។ ព្រះអង្គទ្រង់ព្រះចិន្តា (គិត) ឥតឈប់ឈរអំពីសេចក្តីទុក្ខនៃជីវិត។
#ព្រះបាទសុទ្ធោទនៈ (ព្រះវររាជបិតា) ដោយសារខ្លាចព្រះរាជបុត្ររត់ទៅបួសតាមទំនាយ ទ្រង់បានបង្កើនការការពារទ្វារវាំងទ្វេដង និងបានបញ្ជាឱ្យពួកស្រីស្នំក្រមការ រៀបចំការសម្តែងតូរ្យតន្ត្រី របាំរេករាំ និងល្បែងកំសាន្តគ្រប់បែបយ៉ាងដើម្បីអូសទាញព្រះទ័យព្រះពោធិសត្វ។ ប៉ុន្តែ អារម្មណ៍របស់ព្រះអង្គលែងស្ថិតក្នុងលោកីយ៍នេះទៀតហើយ។ ព្រះអង្គមានព្រះហឫទ័យនឿយណាយ និងចង់យាងទៅរកភាពស្ងប់ស្ងាត់នៅខាងក្រៅម្តងទៀត។ ព្រះអង្គក៏បានបញ្ជាឱ្យ #ឆន្នអាមាត្យ រៀបចំរាជរថ ដើម្បីយាងទៅកាន់ឧទ្យាន (សួនច្បារ) ក្នុងថ្ងៃទី ៤។
២. #ការនិម្មិតខ្លួនរបស់ពួកទេវតា (#ទេវទូតទី ៤)
នៅពេលព្រះរាជរថបរចេញទៅជិតដល់ទ្វារឧទ្យាន ពួកទេវតានៅលើឋានសួគ៌ ដោយជ្រាបថា «ពេលនេះជាពេលវេលាដែលព្រះពោធិសត្វត្រូវត្រាស់ដឹងហើយ» ក៏បានរួមចិត្តគ្នានិម្មិត (កែប្រែកាយ) ជា "#សមណៈ" ឬ "អ្នកបួស" មួយអង្គ។
#លក្ខណៈពិសេសនៃការនិម្មិត៖ រូបរាងសមណៈដែលទេវតានិម្មិតនោះ មានតែព្រះពោធិសត្វ និងឆន្នអាមាត្យប៉ុណ្ណោះដែលមើលឃើញ (មនុស្សធម្មតាដទៃទៀតមើលមិនឃើញឡើយ)។
#សណ្ឋាននៃសមណៈ៖ លោកមានកោរព្រះកេស (កោរសក់ និងពុកចង្ការ) ស្អាតបាត ស្លៀកដណ្តប់លើស្បង់ចីវរពណ៌លឿងទុំ (ពណ៌ទឹកអភិសេក) យ៉ាងមានរបៀបរៀបរយ។ ក្នុងដៃមានកាន់ (បាត្រ) ដើរដោយឥរិយាបថស្ងប់ស្ងៀម ភ្នែកឱនចុះក្រោមម្ភៃហត្ថ ជំហាននីមួយៗពោរពេញដោយសតិ ស្រគត់ស្រគំ ល្អប្លែកខុសពីមនុស្សលោកទាំងពួង។
៣. #កិច្ចសន្ទនាជាប្រវត្តិសាស្ត្ររវាងព្រះពោធិសត្វ #និងឆន្នអាមាត្យ
ពេលទតឃើញទិដ្ឋភាពប្លែកភ្នែក និងគួរឱ្យជ្រះថ្លាបែបនេះ ព្រះពោធិសត្វទ្រង់ឱ្យបញ្ឈប់រាជរថភ្លាម ហើយទ្រង់មានព្រះរាជឱង្ការសួរទៅកាន់ឆន្នអាមាត្យថា៖
#ម្នាលឆន្នៈ បុរសម្នាក់នោះជាអ្នកណា? ហេតុអ្វីបានជាគាត់មិនស្លៀកពាក់សម្លៀកបំពាក់ដូចអ្នកស្រុក? ហេតុអ្វីបានជាគាត់កោរសក់? ហើយហេតុអ្វីបានជាដើរដោយសេចក្តីស្ងប់រម្ងាប់យ៉ាងនេះ?»
#ឆន្នអាមាត្យៈ ទោះបីជាធម្មតាមិនស្គាល់អ្នកបួសច្បាស់លាស់ក្តី ប៉ុន្តែដោយសារអានុភាពរបស់ពួកទេវតាចូលមកដេញដោល និងបណ្តាលចិត្ត (ទេវានុភាព) ឱ្យឆន្នៈក្រាបទូលពន្យល់នូវពាក្យដ៏មានន័យថា៖
«បពិត្រព្រះរាជបុត្រ បុគ្គលនេះគេហៅថា "សមណៈ" (អ្នកបួស) ព្រះអង្គថ្លៃវិសេស! គាត់គឺជាអ្នកដែលមើលឃើញទោសនៃការកើត ចាស់ ឈឺ ស្លាប់ ក្នុងលោកីយ៍ ទើបសម្រេចចិត្តលះបង់ផ្ទះសម្បែង លះបង់បុត្រភរិយា ទ្រព្យសម្បត្តិ និងឋានៈយសស័ក្តិទាំងពួង ដើរចេញមកម្នាក់ឯង។ គាត់ជាអ្នកប្រព្រឹត្តធម៌ដ៏ស្ងប់ មិនបៀតបៀនសត្វលោក ស្វែងរកតែផ្លូវរួចផុតពីទុក្ខ និងសេចក្តីសុខដ៏ពិតប្រាកដតែប៉ុណ្ណោះ»។
៤. #ការសន្ទនាផ្ទាល់ជាមួយសមណៈ (តាមគម្ពីរលលិតវិស្តរ)
នៅក្នុងគម្ពីរខ្លះបានលម្អិតបន្ថែមថា ព្រះពោធិសត្វបានយាងចុះពីលើរាជរថ ហើយដើរទៅជិតសមណៈអង្គនោះ រួចត្រាស់សួរដោយផ្ទាល់ថា៖ «លោកម្ចាស់ តើលោកម្ចាស់ធ្វើបែបនេះដើម្បីប្រយោជន៍អ្វី?»
សមណៈ (ដែលជាទេវតានិម្មិត) បានឆ្លើយតបទៅកាន់ព្រះអង្គវិញថា៖
អាត្មាភាពជាសមណៈ ជាអ្នកខ្លាចរអាភ័យនៃការកើតស្លាប់ ទើបចេញបួសដើម្បីបំផ្លាញកិលេស។ អាត្មាភាពស្វែងរកសេចក្តីដោះលែង មិនចង់មានការជំពាក់ជំពិន អាត្មាភាពស្រឡាញ់សេចក្តីស្ងប់ក្នុងចិត្ត ចិញ្ចឹមជីវិតដោយការបិណ្ឌបាត មិនមានសត្រូវជាមួយអ្នកណាឡើយ»។
៥. #ផលប៉ះពាល់យ៉ាងជ្រាលជ្រៅចំពោះព្រះហឫទ័យ និងការសម្រេចចិត្ត
ក្រោយពីបានឮពាក្យ «សមណៈ» និងបានយល់ពីអត្ថន័យនៃការបួសហើយ សេចក្តីអស្ចារ្យ និងសេចក្តីជ្រះថ្លាយ៉ាងខ្លាំងក្លាដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមក បានលេចឡើងពេញបេះដូងរបស់ព្រះពោធិសត្វ៖
#ពន្លឺនៃក្តីសង្ឃឹម៖ កាលពីថ្ងៃទី ១ ដល់ទី ៣ ព្រះអង្គជួបតែរឿងទុក្ខព្រួយ (ចាស់ ឈឺ ស្លាប់) ដែលរកផ្លូវចេញមិនឃើញ។ ប៉ុន្តែថ្ងៃទី ៤ នេះ «សមណៈ» គឺជាចម្លើយ និងជាពន្លឺបំភ្លឺផ្លូវដែលព្រះអង្គកំពុងស្វែងរក។
#ការបន់ស្រន់ផ្សងចិត្ត៖ ព្រះអង្គទ្រង់មានព្រះតម្រិះថា «ការបួសនេះឯង ជាកិច្ចដ៏ប្រសើរ ជាផ្លូវដ៏ក្សេមក្សាន្ត។ អាត្មាអញគួរតែធ្វើតាមផ្លូវនេះ»។ ព្រះអង្គបានដើរប្រទក្សិណ (ដើរព័ទ្ធជុំវិញដើម្បីគោរព) សមណៈអង្គនោះ រួចហើយទើបយាងត្រឡប់ឡើងរាជរថវិញ។
#ការប្រែប្រួលសកម្មភាពនៅឧទ្យាន៖ នៅពេលយាងទៅដល់ឧទ្យាននាថ្ងៃនោះ ព្រះអង្គមិនបានសប្បាយរីករាយនឹងការកំសាន្តទាល់តែសោះ។ ព្រះអង្គអង្គុយលើថ្មមង្គល សញ្ជឹងគិតតែពីរឿងបួស រហូតដល់ពេលល្ងាចទើបយាងត្រឡប់មកវាំងវិញ។
#សេចក្តីសន្និដ្ឋាន
ព្រឹត្តិការណ៍ជួប សមណៈ ក្នុងថ្ងៃទី ៤ នេះ គឺជា "ចំណុចរបត់ជីវិតដ៏ធំបំផុត" របស់ព្រះពោធិសត្វសិទ្ធត្ថ។ វាជាការបិទបញ្ចប់នូវការសង្ស័យ និងភាពភ័យខ្លាចចំពោះសេចក្តីស្លាប់ ហើយបើកទំព័រថ្មីនៃការប្តេជ្ញាចិត្តយ៉ាងមុតមាំ ដែលនាំឱ្យព្រះអង្គលបយាងចាកចេញពីព្រះរាជវាំងនៅកណ្តាលអធ្រាត្រ នាថៃ្ងនោះឯង (បន្ទាប់ពីទទួលបានដំណឹងថា ព្រះនាងពិម្ពាប្រសូតព្រះរាហុល) ដើម្បីសាងព្រះភ្នួសរហូតបានត្រាស់ដឹងជាព្រះពុទ្ធ។
No comments:
Post a Comment