អស្មិមានះមកបន្លំធ្វើជា បញ្ញា

 អស្មិមានះមកបន្លំធ្វើជា បញ្ញា

អន្ទាក់នៃ "ធម៌អត់អក្សរ" និងការបន្លំខ្លួននៃអស្មិមានះ

ការលើកឡើងថា ធម៌ក្នុងគម្ពីរជា "ធម៌ប្លម" ហើយឱ្យស្វែងរកធម៌តែក្នុងខ្លួន គឺជាការលាយឡំគ្នារវាងការពិតមួយផ្នែក និងការយល់ខុសដ៏គ្រោះថ្នាក់មួយផ្នែក។ ការយល់ខុសនេះអាចបកស្រាយបំភ្លឺតាមរយៈចំណុចសំខាន់ៗដូចតទៅ៖

១. ឧបមាអំពី ផែនទី និងព្រៃ

ពិតណាស់ ក្រដាសផែនទីមិនមែនជាព្រៃមែន ប៉ុន្តែបើគ្មានផែនទី (ព្រះត្រៃបិដក) តើអ្នកប្រាកដយ៉ាងណាថា ធម៌ ដែលអ្នកឃើញក្នុងខ្លួន មិនមែនជា មាយា ឬ កិលេស ដែលចិត្តបោកប្រាស់ខ្លួនឯង? ការដុតផែនទីចោលព្រោះអាងថាខ្លួននៅក្នុងព្រៃ គឺជាសញ្ញានៃការវង្វេងផ្លូវ។ បើគ្មានការផ្ទៀងផ្ទាត់ជាមួយពុទ្ធដីកា មនុស្សនឹងយកមតិខ្លួនឯង មកធ្វើជា សច្ចធម៌។ ព្រះត្រៃបិដកគឺជា "ព្រះសាស្តាដែលនៅរស់"​ ដូចដែលព្រះអង្គផ្ដាំថា ធម៌និងវិន័យជាគ្រូជំនួសព្រះអង្គ។

២. ការយក កាលាមសូត្រ មកបាំងមុខដើម្បីមាក់ងាយការសិក្សា

អ្នកខ្លះយកពាក្យថា កុំជឿគម្ពីរ មកធ្វើជាលេសដើម្បីបដិសេធការសិក្សាព្រះបរិយត្តិធម៌ និងលើកតម្កើងគំនិតផ្ទាល់ខ្លួន។ ក្នុងកាលាមសូត្រ ព្រះអង្គមិនមែនហាមតែការជឿគម្ពីរប៉ុណ្ណោះទេ តែព្រះអង្គក៏ហាមមិនឱ្យជឿលើ តក្កវិជ្ជាផ្ទាល់ខ្លួន (ការស្មានតាមចិត្ត) ដូចគ្នា។ ព្រះអង្គឱ្យផ្ទៀងផ្ទាត់ជាមួយ វិញ្ញូជន ជាអ្នកឈ្លៀសក្នុងព្រះបរិយត្តិ និងឈ្លៀសក្នុងការបដិបត្តិ។ ការដៀលត្មះអ្នកដទៃថា ល្ងង់ខ្លៅជាប់គម្ពីរ គឺជាកិលេសប្រភេទ មានះ ដែលជាជញ្ជាំងបាំងភ្នែកមិនឱ្យឃើញសេចក្តីស្ងប់ពិត។

៣. ការរក្សាគម្ពីររបស់ព្រះអរហន្ត

ប្រសិនបើគម្ពីរជាធម៌ប្លម តើហេតុអ្វីបានជាព្រះអរហន្តគ្រប់ជំនាន់ សុទ្ធតែជាអ្នកដែលចំណាយជីវិតដើម្បី ទន្ទេញ និងថែរក្សា ព្រះត្រៃបិដកមិនឱ្យបាត់សូម្បីមួយអក្សរ? តើអ្នកមានបញ្ញាលើសព្រះអរហន្តទាំងនោះឬ? ការគោរពគម្ពីរមិនមែនជាការជាប់ជំពាក់នឹងអក្សរទេ ប៉ុន្តែគឺជាការគោរពនូវ ផែនទីដ៏ត្រឹមត្រូវ។ ការដែលបុគ្គលម្នាក់យល់ថាខ្លួនអាចត្រាស់ដឹងដោយមិនបាច់រៀនសូត្រតាមគ្រូតាមច្បាប់ គឺជាការវង្វេងរវាង ទស្សនវិជ្ជាផ្ទាល់ខ្លួន និង សច្ចធម៌របស់ព្រះពុទ្ធ។

ព្រះត្រៃបិដកមិនមែនគ្រាន់តែជាការចងក្រងនូវគម្ពីរសាសនា ដូចដែលមនុស្សមួយចំនួនបានសន្មតទុកនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាកំណត់ត្រានៃការសម្រេចបានយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ និងជាបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ដែលព្រះពុទ្ធបានឆ្លងកាត់។ ហេតុដូច្នេះហើយ បញ្ហាមិនមែនស្ថិតនៅលើព្រះត្រៃបិដកនោះឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ វាមកពីការយល់ដឹងរបស់យើងផ្ទាល់ នៅមិនទាន់មានកម្រិតជ្រៅជ្រះគ្រប់គ្រាន់ ដើម្បីយល់ឱ្យបានសព្វជ្រុងជ្រោយនូវអត្ថន័យទាំងនោះ។

 "ប្រសិនបើធម៌ ៨៤,០០០ ធម្មក្ខន្ធ នៅក្នុងខ្លួនអ្នកមែននោះ សញ្ញាដំបូងដែលអ្នកត្រូវបង្ហាញគឺ ការដាក់ខ្លួន'។ អ្នកដែលឃើញធម៌ពិត នឹងមិនមានចិត្តច្រមុះស្រួច ចោទប្រកាន់ព្រះត្រៃបិដកថាជាធម៌ប្លមឡើយ ព្រោះបើគ្មានអក្សរទាំងនោះ ក៏គ្មានផ្លូវឱ្យអ្នកស្គាល់ពាក្យថា 'សន្តិ' ឬ 'ត្រាស់ដឹង' ដែរ។"

កុំយកពាក្យថា 'ធម៌អត់អក្សរ' មកធ្វើជាលេសដើម្បីបិទបាំងភាពខ្ជិលច្រអូសក្នុងការសិក្សា ឬដើម្បីលើកតម្កើង 'អញ' ឱ្យខ្ពស់ជាងធម៌វិន័យ។ មាគារ៍ឆ្ពោះទៅព្រះនិព្វាននៅក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនាថេរវាទ គឺមានព្រះបរិយត្តិជាគ្រឹះជាមូលដ្ឋាន។

ប្រសិនបើអ្នកប្រាថ្នាសម្រេចនូវព្រះនិព្វានដែលប្រកាសសម្ដែងដោយព្រះសព្វញ្ញូពុទ្ធ អ្នកត្រូវតែផ្ទៀងផ្ទាត់ការសម្រេចនូវគុណធម៌នោះទៅតាមព្រះបរិយត្តិ។ ធម៌ទាំងអស់នេះលំអិតណាស់ បើមិនបានសិក្សាព្រះបរិយត្តិឱ្យស៊ីជម្រៅ ហើយសេពគប់នឹងសប្បុរសដែលឈ្លាសក្នុងបរិយត្តិ និងការបដិបត្តិ អ្នកនឹងមិនវង្វេងដូចជាអ្នកកំពុងយល់ឡើយ។

សំណេរនេះមិនមែនដើម្បីផ្ចាញ់ផ្ចាល ឬបៀតបៀនបុគ្គលណាមួយឡើយ គឺមានមនោសចេតនាដ៏បរិសុទ្ធដើម្បីបំភ្លឺដល់ពុទ្ធបរិស័ទដែលមានឧបនិស្ស័យនៅក្នុងធម៌របស់ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ​និងព្រះត្រៃបិដក។

#សមាធិ #Meditation #កម្ពុជា #cambodia #សុខភាពចិត្ត #HunKhamra #Buddhism #International #Mentalhealth