ចូរប្រព្រឹត្តការធ្វើទានឱ្យក្លាយជា អាចិណ្ណកម្ម (កុសលកម្មទម្លាប់ជាប្រចាំ)
នៅពេលដែលយើងបានបំពេញទានហើយ ចូរឧស្សាហ៍រលឹកនឹកដល់ទានដែលខ្លួនបានធ្វើនោះជាញឹកញាប់រឿយៗ (ចាគានុស្សតិ)។
ការធ្វើទាន មិនចាំបាច់ត្រូវតែបរិច្ចាគរហូតដល់អស់ទ្រព្យសម្បត្តិរលីងពីខ្លួននោះទេ។ ចូរធ្វើក្នុងកម្រិតមួយដ៏សមរម្យ។ មិនចាំបាច់ធ្វើទានច្រើនទេ ប៉ុន្តែការធ្វើទានឱ្យបានញឹកញាប់ជាប្រចាំ ទើបជារឿងល្អ។
មិនចាំបាច់ប្រឹងប្រែងហួសហេតុ រហូតដល់មានប្រាក់ប៉ុន្មានក៏យកទៅធ្វើទានទាំងអស់នោះឡើយ។ ការធ្វើបែបនេះ មិនមែនជាភាពឈ្លាសវៃនោះទេ។ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធមិនបានប្រៀនប្រដៅយ៉ាងដូច្នេះឡើយ។
ព្រះពុទ្ធទ្រង់បង្រៀនយើងឱ្យចេះគ្រប់គ្រងទ្រព្យសម្បត្តិ ឱ្យដឹងថាចំណែកណាត្រូវទុកសម្រាប់ការចំណាយ ចំណែកណាសម្រាប់វិនិយោគបង្កើនចំណូល ចំណែកណាសម្រាប់សន្សំទុក និងចំណែកណាសម្រាប់ធ្វើបុណ្យ។ ព្រះអង្គបានបែងចែកចំណែកនីមួយៗយ៉ាងច្បាស់លាស់។
ពេលដែលយើងបំពេញទាន ឃើញមានអ្នកខ្លះមកវត្តធ្វើបុណ្យ ដោយធ្វើទានត្រឹមតែមួយតិចតួច (មួយរយរៀល) ជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ពួកគេធ្វើកិច្ចនេះរាល់ថ្ងៃមិនដែលខាន។
ទង្វើនេះ ត្រូវបានហៅថា អាចិណ្ណកម្ម ពោលគឺកម្មដែលគេប្រព្រឹត្តធ្វើជាប្រចាំ ញឹកញាប់ រហូតក្លាយជាទម្លាប់ជាប់ក្នុងសន្តានចិត្ត។
កម្មបែបនេះ គឺហុចផលយ៉ាងធំធេងណាស់។
មានអ្នកខ្លះ ធ្វើទាន ១០ លាន រួចហើយក៏ភ្លេចឈឹងបាត់ទៅ។
ចំណែកឯអ្នកដែលធ្វើទានតិចតួច (មួយរយរៀល) ជារៀងរាល់ថ្ងៃ បុគ្គលនោះបែរជាប្រសើរជាងទៅវិញ ពីព្រោះគេបានប្រព្រឹត្តការធ្វើទាននោះឱ្យក្លាយទៅជាអាចិណ្ណកម្ម ជាផ្នត់ទម្លាប់នៃចិត្តកុសល។
កម្មនោះ រមែងមានផលធំ មានអានិសង្សច្រើន។
ព្រះថេរៈ (Luang Por)
នមោ ពុទ្ធស្ស
នមោ ធម្មស្ស
នមោ សង្ឃស្ស
No comments:
Post a Comment