រឿងបិដ្ឋធីតលិកប្រេត ទី ៤

 [៤] រឿងបិដ្ឋធីតលិកប្រេត ទី ៤

(បិដក.៥៦/ទំព័រ.០៣)

១០. ‘‘យំ កិញ្ចារម្មណំ កត្វា,  ទជ្ជា ទានំ អមច្ឆរី;

បុព្វបេតេ ច អារព្ភ,  អថ វា វត្ថុទេវតា។

(ព្រះសម្ពុទ្ធទ្រង់សម្តែងថា) បុគ្គលមិនមានសេចក្តីកំណាញ់ គួរធ្វើនូវហេតុណាមួយឱ្យជាអារម្មណ៍ហើយគប្បីឱ្យទាន គឺប្រារព្ធនូវបុព្វបុរសទាំងឡាយមានមាតាបិតាជាដើម ដែលរំលាយខន្ធទៅកាន់បរលោកហើយ ឬនូវទេវតាទាំងឡាយដែលអាស្រ័យនៅក្នុងទីទាំងឡាយមានទីផ្ទះជាដើម 

១១. ‘‘ចត្តារោ ច មហារាជេ, លោកបាលេ យសស្សិនេ;

កុវេរំ ធតរដ្ឋញ្ច,  វិរូបក្ខំ វិរូឡ្ហកំ;

តេ ចេវ បូជិតា ហោន្តិ,  ទាយកា ច អនិប្ផលា។

នូវស្តេចធំទាំង ៤ ដែលរក្សាលោក ជាអ្នកមានយសបរិវារ គឺព្រះបាទធតរដ្ឋ ១ វិរូបក្ខ ១ វិរុឡ្ហកៈ ១ និងកុវេរៈ ១ ហើយឱ្យនូវទានចុះ។ ជនទាំងឡាយមានស្តេចធំជាដើមនោះ ឈ្មោះថាជាបុគ្គលដែលទាយកបានបូជាហើយ ឯអ្នកឱ្យមិនមែនជាមិនមានផលឡើយ។ 

១២. ‘‘ន ហិ រុណ្ណំ វា សោកោ វា, យា ចញ្ញា បរិទេវនា;

ន តំ បេតស្ស អត្ថាយ,  ឯវំ តិដ្ឋន្តិ ញាតយោ។

ការយំក្តី សោកសៅក្តី ខ្សឹបខ្សួលណាដទៃក្តី បុគ្គលមិនគប្បីធ្វើទេ កិច្ចមានយំសោកជាដើមនោះ មិនជាប្រយោជន៍ដល់អ្នកដែលទៅកាន់បរលោកឡើយ ញាតិទាំងឡាយក៏ឋិតនៅយ៉ាងនោះដដែល។ 

១៣. ‘‘អយញ្ច ខោ ទក្ខិណា ទិន្នា,  សង្ឃម្ហិ សុប្បតិដ្ឋិតា;

ទីឃរត្តំ ហិតាយស្ស,  ឋានសោ ឧបកប្បតី’’តិ។

ចំណែកទក្ខិណាទានដែលបុគ្គលបានឱ្យហើយនេះឯង ជាទានតម្កល់ទុកល្អក្នុងព្រះសង្ឃ រមែងសម្រេចផលដើម្បីជាប្រយោជន៍ដល់ញាតិដែលទៅកាន់លោកខាងនាយនោះអស់កាលជាយូរអង្វែង។

ចប់ រឿងបិដ្ឋធីតលិកប្រេត ទី ៤។