វេស្សន្តរជាតក (ទានបារមី)

#សេចក្ដីសង្ខេប៖

កាលពីអតីតកាល ព្រះបាទវេស្សន្តរ ជាព្រះរាជបុត្ររបស់ព្រះបាទសញ្ជ័យ

និងព្រះនាងុសុទ្ធា គ្រងរាជសម្បត្តិនៅក្រុងជេតឧត្តរ នៃខុត្តររដ្ឋ។

ព្រះអង្គទ្រង់មានព្រះរាជហឫទ័យសប្បុរស និងស្រឡាញ់ការធ្វើទានជាខ្លាំង

ទ្រង់បានសាងរោងទានទាំង ៦ ដើម្បីប្រទានទានដល់អ្នកក្រីក្រ និងមនុស្សទូទៅជានិច្ចកាល។

ថ្ងៃមួយ ប្រទេសកលិង្គរដ្ឋបានជួបនឹងគ្រោះរាំងស្ងួតយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ

គ្មានភ្លៀងធ្លាក់ បង្កឱ្យមានទុរ្ភិក្សអត់ឃ្លានខ្លាំង។ ទើបពួកព្រាហ្មណ៍តំណាងរដ្ឋនោះ

បានមកទូលសុំ ដំរីសក្ដិសិទ្ធិ (អច្ចគីវនហត្ថី) ដែលជាដំរីនាំទឹកភ្លៀងនិងសេចក្ដីសុខសាន្តរបស់ក្រុងជេតឧត្តរ។

ព្រះបាទវេស្សន្តរដោយព្រះទ័យមេត្តាករុណាក៏បានប្រទានដំរីសនោះទៅឱ្យគេភ្លាមៗ។

ពេលប្រជានុរាស្ត្រដឹងរឿង ក៏មានការខឹងសម្បាយ៉ាងខ្លាំង

ទូលព្រះបាទសញ្ជ័យឱ្យដកហូតរាជសម្បត្តិ និងបណ្ដេញព្រះបាទវេស្សន្តរចេញពីព្រះនគរ។

ព្រះបាទវេស្សន្តរព្រមទាំងព្រះនាងមទ្រី (ព្រះមហេសី)

និងព្រះរាជបុត្រពីរព្រះអង្គ គឺព្រះកុហល និងព្រះនាងជាាលី

បានលះបង់ទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់ ចាកចេញពីនគរទៅគង់នៅព្រៃហេមពាន្ដឯតំបន់វង្កតបព្វត។

នៅទីនោះ ព្រះអង្គបានសាងអាស្រមរស់នៅតាមបែបដងព្រៃ។ ថ្ងៃមួយ មានតាជីជរាឈ្មោះ ជូជក

បានធ្វើដំណើរមកសុំព្រះរាជបុត្រទាំងពីររបស់ព្រះអង្គទៅធ្វើជាទាសករទាសីបម្រើខ្លួន។

ព្រះបាទវេស្សន្តរ ទោះបីជាមានសេចក្ដីស្រឡាញ់កូនយ៉ាងណាក៏ដោយ

ក៏ទ្រង់ទ្រាំលះបង់ព្រះរាជបុត្រទាំងពីរដើម្បីបំពេញ មហាទាន (បុត្តទាន) ដោយមិនរារែកឡើយ។

ក្រោយមក

ព្រះឥន្ទ្របានបន្លំខ្លួនជាព្រាហ្មណ៍ចាស់មកសូមព្រះនាងមទ្រីជាព្រះរាជមហេសី។

ព្រះបាទវេស្សន្តរ

និងព្រះនាងមទ្រីក៏ព្រមព្រៀងគ្នាលះបង់ព្រះនាងមទ្រីប្រទានឱ្យព្រាហ្មណ៍នោះ

ដើម្បីបំពេញទានបារមីឱ្យបានពេញលេញបរិបូរណ៍។ ពេលនោះ ព្រះឥន្ទ្រក៏បានបង្ហាញព្រះកាយពិត

ទ្រង់អនុមោទនា និងប្រទានពរ ៨ ប្រការដល់ព្រះអង្គវិញ ព្រមទាំងបានយាងព្រះបាទសញ្ជ័យ

ព្រះរាជបុត្រទាំងពីរ

និងប្រជានុរាស្ត្រមកទទួលយកព្រះបាទវេស្សន្តរត្រឡប់ចូលក្រុងវិញយ៉ាងអធិកអធម

ប្រកបដោយសេចក្ដីសុខក្សេមក្សាន្ត។

#អត្ថន័យអប់រំ_និងបារមី៖

- ទានបារមី៖ បង្ហាញពីការលះបង់ដ៏ធំធេងបំផុត មិនថាជាទ្រព្យសម្បត្តិ កូន ឬសូម្បីតែព្រះរាជមហេសី ដើម្បីប្រយោជន៍ដល់សត្វលោក និងការស្វែងរកព្រះពោធិញ្ញាណដោយចិត្តបរិសុទ្ធឥតងាករេ។