ទស្សនៈ Osho និងការគំរាមកំហែងដល់ឫសគល់នៃព្រះពុទ្ធសាសនាថេរវាទនៅកម្ពុជា

បច្ចុប្បន្ន មនោគមវិជ្ជារបស់លោក Osho (Chandra Mohan Jain) បាននិងកំពុងរីករាលដាលក្នុងសង្គមខ្មែរ ដែលបង្កឱ្យមានការភាន់ច្រឡំយ៉ាងខ្លាំងដល់ពុទ្ធបរិស័ទ។ ក្រុមអ្នកដើរតាមលោក Osho តែងតែយកពាក្យបច្ចេកទេសក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនាមកប្រើប្រាស់ ប៉ុន្តែបែរជាបកស្រាយខុសពីអត្ថន័យដើមនៃពុទ្ធវចនៈ ដែលហៅថា "សទ្ធម្មបដិរូប" (ធម៌ក្លែងក្លាយ)។ ការយកពាក្យបច្ចេកទេសពុទ្ធសាសនាមកបកស្រាយតាមរបៀបផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ក្រុមសិស្សលោក Osho គឺជាការបង្កឱ្យមានការយល់ច្រឡំ និងធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់តម្លៃខ្លឹមសារនៃព្រះត្រៃបិដក ជាពិសេសចំពោះអ្នកសិក្សាថ្មីថ្មោងក្នុងសង្គមកម្ពុជា ដែលមិនទាន់មានមូលដ្ឋានគ្រឹះថេរវាទច្បាស់លាស់។

ខាងក្រោមនេះគឺជាការវិភាគអំពីយុទ្ធសាស្ត្របំផ្លាញគ្រឹះសាសនាពីខាងក្នុង៖

១. ការបំភាន់ផ្នែកវិន័យ និងសីលធម៌

ព្រះពុទ្ធសាសនាថេរវាទ បង្រៀនឱ្យសង្រួមឥន្ទ្រិយ និងការចេញចាកកាម (នេក្ខម្មៈ) ដើម្បីសម្រេចធម៌ ដោយចាត់ទុកកាមច្ឆន្ទៈជាឧបសគ្គរាំងស្ទះផ្លូវចិត្ត (នីវរណធម៌)។

Osho បង្រៀនតាមរយៈសៀវភៅ "From Sex to Superconsciousness" ថា មនុស្សមិនគួរបង្ក្រាបអារម្មណ៍ផ្លូវភេទឡើយ។ ការយក "កាម" មកធ្វើជាមធ្យោបាយទៅរក "ការត្រាស់ដឹង" គឺជាការបំពានយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរលើច្បាប់វិន័យ។ នេះជាការនាំផ្លូវឱ្យអ្នកសិក្សាដែលខ្វះបញ្ញា យល់ច្រឡំថាការបណ្តោយតាមចំណង់គឺជាផ្លូវឆ្ពោះទៅរកសន្តិភាព។

២. ការបំផ្លាញសម្មាសមាធិ និងវិធីសាស្ត្រប្រតិបត្តិ

សមាធិត្រឹមត្រូវតាមពុទ្ធឱវាទ គឺការតាំងចិត្តឱ្យនឹងក្នុងកុសលធម៌ ប្រកបដោយសតិ និងសម្បជញ្ញៈ ក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់។

វិធីសាស្ត្រ "Dynamic Meditation" របស់ Osho ដែលឱ្យសិស្សស្រែក យំ សើច លោត គឺជាការបញ្ចេញអារម្មណ៍ឆេវឆាវ។ វាមិនមែនជាការចម្រើនសតិឡើយ ប៉ុន្តែវាជាការដាស់នូវ មោហៈ និង ឧទ្ធច្ចៈ (ចិត្តរាយមាយ) ឱ្យកាន់តែខ្លាំង ដែលធ្វើឱ្យអ្នកប្រតិបត្តិឃ្លាតឆ្ងាយពីភាពស្ងប់ស្ងាត់ពិតប្រាកដ និងការបដិបត្តិដែលមានលំដាប់លំដោយ ដូចមានចែងក្នុងគម្ពីរវិសុទ្ធិមគ្គ។

៣. ការបដិសេធគ្រឹះនៃបរិយត្តិ និងភាសាបាលី

ព្រះត្រៃបិដក និងវិសុទ្ធិមគ្គ គឺជាឃ្លាំងនៃពុទ្ធវចនៈ និងជាផែនទីបង្ហាញផ្លូវដ៏វិសេសវិសាលជាង ២៥០០ ឆ្នាំមកហើយ។

Osho តែងតែលើកទឹកចិត្តឱ្យសិស្សបោះបង់ចោលនូវ "គម្ពីរ" ឬ "ទ្រឹស្តី" ដោយយល់ថាវាជាការចងកាយ។ ការបដិសេធគម្ពីរ និងការលះបង់ភាសាបាលី គឺជាការកាត់ផ្ដាច់ខ្សែចម្លងនៃបញ្ញា។ នៅពេលគ្មានគោលការណ៍ច្បាស់លាស់ បងប្អូនខ្មែរនឹងធ្លាក់ទៅក្នុង "អត្តនោមតិ" (ការយល់ឃើញផ្ទាល់ខ្លួន) របស់ Osho ដែលនាំឱ្យវង្វេងផ្លូវ និងក្លាយជា "ធម៌កាឡៃ" ដែលបម្រើតែអារម្មណ៍បុគ្គល។

៤. ការបំផ្លាញជំនឿលើសង្ឃរតនៈ

ព្រះសង្ឃសាវ័ក គឺជាអ្នកថែរក្សា និងបន្តវេននូវព្រះធម៌វិន័យ និងជាសសរទ្រូងនៃសង្គមខ្មែរ។

ទស្សនៈ Osho ព្យាយាមបង្កឱ្យមានការសង្ស័យ និងមើលងាយចំពោះព្រះសង្ឃដែលប្រតិបត្តិត្រឹមត្រូវ ដោយចោទថាជា "អ្នកជាប់ជំពាក់នឹងច្បាប់ទម្លាប់ចាស់គំរឹល"។ ការធ្វើបែបនេះ គឺជាការបំបែកបំបាក់សាមគ្គីភាពរវាងពុទ្ធបរិស័ទ និងព្រះសង្ឃ ដើម្បីទុកឱកាសឱ្យមនោគមវិជ្ជាថ្មីចូលមកជំនួសកន្លែង។

៥. ការគោរពបុគ្គលនិយម (Cult of Personality)

ព្រះពុទ្ធទ្រង់បង្រៀនឱ្យ "យកធម៌ជាទីពឹង" មិនមែនឱ្យជាប់ជំពាក់នឹងរូបកាយបុគ្គលឡើយ។

ការដែលសិស្ស Osho ត្រូវពាក់ខ្សែកបន្តោងរូបថតលោក Osho គឺជាការបង្កើតនូវ "មហាអត្តា" និងការចុះចូលដោយងងឹតងងល់។ នេះគឺជាការបន្ទាបតម្លៃនៃព្រះរតនត្រ័យ ដោយយកបុគ្គលដែលមានប្រវត្តិអាស្រូវមកជំនួសកន្លែងនៃព្រះធម៌វិន័យដ៏វិសេសវិសាល។

ការបដិសេធព្រះត្រៃបិដក វិសុទ្ធិមគ្គ និងសង្ឃរតនៈ គឺជាយុទ្ធសាស្ត្របំផ្លាញសាសនាពីខាងក្នុង។ បើគ្មានគម្ពីរជាគ្រឹះ និងគ្មានសង្ឃជាអ្នកនាំផ្លូវទេ ពុទ្ធសាសនិកនឹងក្លាយជា "កូនកំព្រាផ្លូវធម៌" ដែលងាយនឹងត្រូវ Osho អូសទាញឱ្យធ្លាក់ក្នុងជ្រោះនៃសទ្ធម្មបដិរូបបំផុត។ ការយល់ដឹង និងការប្រកាន់ខ្ជាប់នូវបរិយត្តិធម៌ដែលត្រឹមត្រូវ គឺជាខែលការពារដ៏មាំមួនតែមួយគត់សម្រាប់ពុទ្ធសាសនិកខ្មែរក្នុងសម័យកាលនេះ។

#សមាធិ #Meditation #កម្ពុជា #cambodia #សុខភាពចិត្ត #HunKhamra #Buddhism #International #Mentalhealth