ព្រះពុទ្ធទតមើលក្រុងវេសាលីជាលើកចុងក្រោយ
បន្ទាប់ពីបានធ្វើការណែនាំ និងសម្តែងធម៌ដល់ភិក្ខុសង្ឃ ព្រមទាំងប្រជាជននៅក្នុងក្រុងវេសាលីរួចរាល់ហើយ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់ត្រៀមព្រះកាយយាងចាកចេញពីទីក្រុងនេះ ដើម្បីឆ្ពោះទៅកាន់ស្រុកកុសិណារ៉ា។
នៅពេលយាងមកដល់ទ្វារក្រុង ព្រះពុទ្ធទ្រង់បានឈប់។ ព្រះអង្គមិនគ្រាន់តែងាកព្រះភក្ត្រមើលនោះទេ ប៉ុន្តែទ្រង់បានធ្វើការ «ពាកុហត្ថីនាគាបលោកនៈ» ពោលគឺ ការបង្វិលព្រះកាយទាំងមូលដើម្បីទតមើល ដូចជាស្តេចដំរីដ៏ស្កឹមស្កៃ បង្វិលខ្លួនមើលដូច្នោះដែរ (ព្រោះព្រះសរីរាង្គរបស់ព្រះអង្គមានលក្ខណៈពិសេស មិនងាកតែព្រះសីសៈ ឬក្បាលនោះទេ)។
ព្រះអង្គបានទតមើលទៅកាន់ទីក្រុងវេសាលី ដោយខ្សែព្រះនេត្រពោរពេញដោយក្តីមេត្តាករុណាឥតឧបមា ហើយទ្រង់បានមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ព្រះអានន្ទដ៏ក្រៀមក្រំថា៖
«ម្នាលអានន្ទ ការទតមើលទីក្រុងវេសាលីរបស់តថាគតនៅពេលនេះ គឺជាការទតមើលជាលើកចុងក្រោយបង្អស់ហើយ។ តថាគតនឹងមិនបានត្រឡប់មកកាន់ទីនេះទៀតឡើយ»។
ពាក្យសម្តីនេះ បានលេចឮទៅដល់ត្រចៀករបស់ស្តេចលិច្ឆវី និងប្រជាជនក្រុងវេសាលី ដែលបានមកដង្ហែរជូនដំណើរព្រះអង្គ។ បរិយាកាសនៅពេលនោះ ប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ និងសង្រេងសង្រៃជាពន់ពេក៖
សម្រែកទ្រហោយំ៖ ប្រជាជនទាំងឡាយ ទាំងក្មេង ទាំងចាស់ ទាំងស្រី ទាំងប្រុស បានដួលសន្លប់ និងយំសោកបោកខ្លួន ព្រោះដឹងថា មហាសមុទ្រនៃក្តីមេត្តានឹងត្រូវរលត់បាត់ពីទឹកដីរបស់ពួកគេហើយ។
ការដង្ហែតាមសុំកុំឲ្យយាងចោល៖ ប្រជាជនជាច្រើនបានដើរតាមដង្ហែព្រះអង្គទាំងទឹកភ្នែក មិនព្រមត្រឡប់ទៅផ្ទះសម្បែងវិញឡើយ ទោះជាព្រះអង្គលួងលោមយ៉ាងណាក៏ដោយ។ គ្រប់គ្នាមានអារម្មណ៍ថា ទីក្រុងដ៏រុងរឿងមួយនេះ នឹងប្រែជាទីរហោស្ថាន បើគ្មានព្រះភក្ត្ររបស់ព្រះបរមគ្រូ។
No comments:
Post a Comment