តាមការពន្យល់ក្នុងវចនានុក្រមខ្មែរ ពាក្យនេះ មានថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាវិសេស ឬជា គុណនាម (បានមកពីពាក្យបាលី < តំ«នោះ» +អត្ថំ «សេចក្តី ឬ រឿង» >តមត្ថំ គឺសេចក្តី ឬរឿងនោះ) មិនទាន់ដាច់ស្រេច, មិនទាន់ប្រាកដ, ស្ទាកស្ទើរ, ...នេះឯង។
ឧទាហរណ៍៖ រឿងនេះដូចជានៅក្នុងតមត្ថំ ខ្ញុំនឹងសម្រេចថាយ៉ាងម៉េចពុំទាន់បាននៅឡើយ, រឿងតមត្ថំ, ដំណើរតមត្ថំ...។
ពាក្យនេះ មានដំណើរជាប់ទាក់ទងមកពីបាលីថា«តមត្ថំ បការសន្តោ សត្ថា អហ» ក្នុងគម្ពីរមហាវេស្សន្តរជាតក ប្រែរយបុរាណ ដែលប្រែថា«រីអាថ៌ធម៌ឯណា ពុំទាន់ប្រាកដ បទព្រះបាលីឯណា ពុំទាន់ចែងច្បាស់ លុះព្រះបានត្រាស់ហើយ .......» ពាក្យបាលីឃ្លាខាងដើម«តមត្ថំ» នោះមកប្រើជាមេពាក្យមួយ សំដៅន័យថា «មិនទាន់ដាច់ស្រេច, មិនទាន់ប្រាកដ,....»ដោយយោលយកសេចក្តីតាមប្រែនេះឯង៕
(ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមខ្មែរ បោះពុម្ពគ្រាទី៥ ដោយវិទ្យាស្ថានពុទ្ធសាសនបណ្ឌិត្យ ទំព័រ៩៣៦)
