យោងតាមព្រះវិន័យ
១. ភិក្ខុ មិនអនុញ្ញាតិឲ្យធ្វើដំណើរជាមួយមាតុគ្រាម (ស្ត្រី) តាមយានយន្តក្តី ជិះទូកក្តី ដើរថ្មើជើងក្តីតែពីរនាក់ទោលឡើយ ។
ភិក្ខុដែលរួមដំណើរជាមួយមាតុគ្រាមតែពីរនាក់ត្រូវអាបត្តិបាចិត្តិយ ។ ក្នុងករណីមានគ្រោះថ្នាក់ ឬជំងឺតម្រូវឱ្យជួយសង្គ្រោះជាបន្ទាន់ ព្រះសង្ឃអាចពិចារណាទៅតាមកាលៈទេសៈ ប៉ុន្តែត្រូវប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់បំផុតដើម្បីរក្សាសេចក្តីបរិសុទ្ធនៃព្រហ្មចរិយធម៌។
២.ភិក្ខុមិនត្រូវអង្គុយជាមួយមាតុគ្រាម(ស្រ្តី) តែពីរនាក់នៅទីកំបាំងភ្នែក ទីកំបាំងត្រចៀកឡើយ ភិក្ខុដែលបំពានត្រូវអាបត្តិបាចិត្តិយៈ។
៣. ភិក្ខុមិនត្រូវស្នាក់នៅ ឬសឹងក្នុងបន្ទប់រួម (ដំបូលតែមួយ ជញ្ជាំងតែមួយ) ជាមួយស្ត្រីដាច់ខាតសូម្បីតែ ១ យប់ ក៏ដោយ។ ភិក្ខុណាចូលសឹងក្នុងបន្ទប់ដំបូលតែមួយជញ្ជាំងតែ១ជាមួយស្ត្រី គឺត្រូវ អាបត្តិបាចិត្តិយ ភ្លាមៗ (ទោះជានៅគ្រែដោយឡែកពីគ្នាក៏ដោយ)។
៤.ភិក្ខុដែលយកដៃទៅប៉ះវត្ថុ ឬកាន់សំពត់របស់មាតុគ្រាម ទោះបីមិនបានប៉ះផ្ទាល់ខ្លួនប្រាណក្តី គ្រាន់តែយកដៃទៅកាន់ចុងសំពត់ឬ វត្ថុផ្សេងដែលមាតុគ្រាមកំពុងកាន់ប្រើ ឬស្លៀក និងត្រូវអាបត្តិ ថុល្លច្ច័យ ។
៥.វិន័យចំពោះការស្នាក់នៅជាមួយគ្រហស្ថជាបុរស ភិក្ខុអាចស្នាក់នៅ ឬសឹងក្នុងបន្ទប់រួម (ដំបូលតែមួយ) ជាមួយគ្រហស្ថជាបុរស បានត្រឹមតែ ៣យប់ តែប៉ុណ្ណោះ។
ប្រសិនបើឈានចូលដល់ យប់ទី ៤ មិនចេញទៅសឹងនៅកន្លែងផ្សេង (ដំបូលផ្សេង) ទេនោះ ភិក្ខុនឹងត្រូវ អាបត្តិបាចិត្តិយ។ បើចាំបាច់ត្រូវបន្តស្នាក់រួមគ្នា ភិក្ខុនោះត្រូវតែចេញទៅសឹងនៅកន្លែងផ្សេងមួយយប់សិន ទើបអាចត្រឡប់មកសឹងរួមគ្នាបន្តបានចំនួន៣ យប់ទៀត។
👉ភិក្ខុដែលរងអាបត្តិបាចិត្តិយ នាំឱ្យកុសលបុណ្យរបស់ភិក្ខុរូបនោះធ្លាក់ចុះ ព្រោះមានការបំពានលើសិក្ខាបទដែលព្រះពុទ្ធបានបញ្ញត្តិទុក។
តាមព្រះវិន័យ បើបុគ្គលនោះស្លាប់ទៅទាំងមិនបានលាងជម្រះទោសកំហុសទាំងនោះទេ និងនាំជាបច្ច័យធ្លាក់ទៅអបាយភូមិ (នរក)។
(វិន័យបិដក)
--------------------
ប្រភពៈ Tara Om
រូបភាពៈ យល់ដឹងអំពីព្រះពុទ្ធសាសនា
No comments:
Post a Comment