រឿងនាងរជ្ជុៈមាលា
នាងរជ្ជុៈមាលា គឺជាអ្នកបម្រើក្នុងផ្ទះព្រាហ្មណ៍ម្នាក់។ នាងរស់នៅរងទុក្ខវេទនាយ៉ាងខ្លាំង ដោយសារម្ចាស់ស្រីមានចិត្តសាហាវ តែងតែជេរប្រមាថ និងវាយដំមករកនាងមិនដែលខាន។ ដោយសារម្ចាស់ស្រីចូលចិត្តបោចសក់ក្បាលនាងទាញទះតប់ នាងក៏សម្រេចចិត្ត កោរសក់ចេញ។ ប៉ុន្តែម្ចាស់ស្រីរឹតតែខឹង ក៏យកខ្សែមកចងកនាងសម្រាប់ទាញអូសទៅវាយវិញ។ ហេតុនេះហើយ ទើបគេហៅនាងថា "រជ្ជុៈមាលា" (នាងដែលមានខ្សែជាកម្រងផ្កា)។
ដោយទ្រាំនឹងទារុណកម្មមិនបាន នាងក៏កាន់ក្អមធ្វើពុតជាទៅដងទឹក ប៉ុន្តែបំណងពិតគឺទៅ ចងកសម្លាប់ខ្លួន ក្នុងព្រៃស្ងាត់។ ខណៈដែលនាងកំពុងរៀបចំខ្សែចងក ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធដែលទ្រង់ជ្រាបតាមរយៈញាណថា នាងមាននិស្ស័យត្រូវសម្រេចធម៌ ក៏បានយាងមកប្រថាប់រង់ចាំនាងនៅទីនោះ។
ព្រះអង្គបានហៅនាងដោយសេចក្តីមេត្តាថា៖ "ម្នាលកូនស្រី កុំធ្វើអំពើបាបអី ចូរមកកាន់តថាគតចុះ"។ គ្រាន់តែឮព្រះសុរិយសដ៏ត្រជាក់ នាងក៏លះបង់គំនិតសម្លាប់ខ្លួន ហើយចូលទៅក្រាបថ្វាយបង្គំស្ដាប់ធម៌ រហូតបានសម្រេចមគ្គផលជា សោតាបន្នបុគ្គល (អរិយបុគ្គលថ្នាក់ដំបូង)។
ក្រោយពីសម្រេចធម៌ នាងត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញដោយទឹកមុខស្រស់បស់ និងចិត្តមេត្តា។ នាងបានរៀបរាប់ប្រាប់ម្ចាស់ផ្ទះពីការជួបព្រះពុទ្ធ។ គ្រួសារព្រាហ្មណ៍បានឃើញការប្រែប្រួលដ៏អស្ចារ្យរបស់នាង ក៏មានចិត្តជ្រះថ្លា ហើយបានទៅនិមន្តព្រះពុទ្ធមកសម្តែងធម៌នៅផ្ទះ។ ចុងក្រោយ ម្ចាស់ផ្ទះបាន ដោះលែងនាងឱ្យមានសេរីភាព និងទទួលនាងជា កូនស្រី ក្នុងត្រកូលទៀតផង។
សេចក្តីមេត្តា និងការជួបអ្នកមានបុណ្យ (ព្រះពុទ្ធ) អាចកែប្រែវាសនាមនុស្សពីងងឹតមកភ្លឺស្វាងបាន។
អត្ថបទបកប្រែ និងកែសម្រួលពីភាសាស្រីលង្កា
#សមាធិ #Meditation #កម្ពុជា #cambodia #សុខភាពចិត្ត #HunKhamra #Buddhism #International #Mentalhealth
No comments:
Post a Comment